ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Προϊστορία (ἕως 776 π.Χ.)
Ἱστορικὰ - Κλασσικὰ χρόνια (776 π.Χ-359 π.Χ.)
Μακεδονικὴ Ἡγεμονία (359 π.Χ-323π.Χ.)
Ἑλληνιστικὰ Χρόνια (323 π.Χ.-330 μ.Χ.)
Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία (330 μ.Χ.-1453 μ.Χ.)
Ἀναγέννησις - Ἀπελευθέρωσις (1453 μ.Χ. -1832 μ.Χ.)
Ὀργάνωσις Νέου Ἑλληνικοῦ Κράτους (1832 μ.Χ.-1897 μ.Χ.)
Νεώτερη Ἱστορία (1897 μ.Χ.-1941 μ.Χ.)
Νεώτατη Ἱστορία (1941 μ.Χ.-σήμερα)
Ἀπό
τὸ 1911,
τὸ ἀντιχριστιανικό
κλίμα καὶ ἡ
τάσι γιὰ ἱσλαμικό
Τζιχᾶντ
(ἱερό
πόλεμο κατὰ τῶν
«ἀπίστων»)
ποὺ εἶχε ἀρχίσει
νὰ διαμορφώνεται,
περιγράφεται στὸ ἄρθρο
μὲ τίτλο,
«Ὀθωμανοί
εἰς
τὰ ὅπλα”,
τῆς
τουρκικῆς ἐφημερίδας
«Ἠχώ»
ποὺ ἐκδιδόταν
στὴν
Σαμψοῦντα
«Ὁ ἱερός πόλεμος εἶναι θεία ἐντολή, τῆς ὁποίας ἡ ἐγκατάλειψις εἰς τοιαύτην ἐποχήν εἶναι ἀδύνατος… Ἐμπρός ἀδελφοί, ἄς ἑτοιμασθῶμεν ἀπό σήμερον νὰ συγκρουσθῶμεν μετὰ τῶν ἐχθρῶν, νὰ πίωμεν τὸ αἷμα των».
Ἁπό
τὶς ἀρχές
τοῦ 1914, ὑπό
τὴν
καθοδήγηση τοῦ Γερμανοῦ ἀρχιστρατήγου Liman
Von Sanders ἄρχισαν
συστηματικοὶ διωγμοὶ καὶ ἐξορίες.
Ἀπό
τὸ 1915, ὁ Γερμανὸς
Φράνς Κόολερ, προπαγάνδιζε: http://wp.me/p12k4g-2Lg
«Ἀφ’ ἑνός, μὲ τὸν τουρκικὸ ἀποικισμό
στὰ παρ’ ἀμιγῶν Ἑλλήνων
κατοικούμενα νησιὰ τοῦ Αἰγαίου
καὶ τὶς
Μικρασιατικὲς ἀκτές
- ἀπ’ ὅπου
αὐτοί
θὰ ἐκδιωχθοῦν-
ἀφ’ ἑτέρου
μὲ τὴν ἡθική
καὶ οἰκονομική ἐξασθενήση
ὅσων Ἑλλήνων ἀπομείνουν,
θὰ κατορθωθῇ ὁ βαθμιαῖος ἐξισλαμισμός
τῆς
τουρκίας.
Θὰ κατορθωθῇ ἡ ἵδρυσις
τουρκικοῦ κράτους
μὲ συμπαγὴ τουρκικὴ μάζα,
κράτους δηλαδὴ ποὺ θὰ ἔχει
καθαρὰ ἐθνικό
χαρακτῆρα».
************************
Μετὰ τὴν ἔναρξη
τοῦ Α’
Παγκοσμίου Πολέμου τὸ 1914, ἡ τουρκία ἑνώθηκε
μὲ τὶς
Κεντρικές Δυνάμεις ποὺ ὁδηγοῦνταν ἀπὸ τὴν
Γερμανία καὶ ἔτσι
πολεμοῦσε
τοὺς
Συμμάχους, περιλαμβανομένης τῆς Ῥωσίας. Ὅταν ἄρχισε ἡ Γενοκτονία
τῶν Ἀρμενίων
τὸ 1915,
οἱ διώξεις
κατὰ τῶν
Ποντίων Ἑλλήνων
αὐξήθηκαν
δραματικὰ. Ἡ κυβέρνηση ὁργάνωσε ἀποκλεισμὸ τῶν ἑλληνικῶν ἐπιχειρήσεων
καὶ ἐνθάρρυνε
τὶς ἐπιθέσεις
τῶν
τουρκικῶν ἀτάκτων ὀμάδων
καὶ τῶν τούρκων
γειτόνων κατὰ τῶν Ἑλλήνων
κατοίκων.
Μὲ τὴν
δικαιολογία ὅτι ἡ νότια ἀκτὴ τῆς
Μαύρης Θάλασσας ἦταν
εὐάλωτη
σὲ ῥωσικὴ ἐπίθεση, ἡ κυβέρνηση
διέταξε μαζικοὺς ἐκτοπισμοὺς, ἀναγκάζοντας
πολλοὺς
νὰ ταξιδεύουν
μὲ τὰ πόδια
στὴ μέση
τοῦ χειμῶνα,
νότια ἔως
τὴν
Συριακὴ ἔρημο.
Δεκάδες χιλιάδες πέθαναν. Τουρκική άστυνομία καὶ ἄτακτες
συμμορίες, καὶ πάλι
μὲ τὸ πρόσχημα
τῆς
καταδίωξης λιποτακτῶν, ἀπέκτησαν
τὸ δικαίωμα
νὰ κλέβουν,
νὰ βιάζουν
καὶ νὰ δολοφονοῦν.
Μεταξὺ 1914 -1918, περισσότεροι ἀπὸ 100.000 ἄοπλοι Ἕλληνες Πόντιοι ἐκτοπίστηκαν, οἱ περισσότεροι δὲ, πέθαναν. Λίγες Ποντιακὲς ἀνταρτικὲς ὀμάδες, ἀποκαλούμενοι «Ἀντάρτες», σχημάτισαν ὁμάδες ἀντίστασης στὰ βουνὰ γιὰ νὰ προστατέψουν τὶς οἰκογένειες καὶ τοὺς ἐαυτοὺς τους, ἀλλὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν ἐλάχιστα γιὰ νὰ σταματήσουν αὐτές τὶς μαζικὲς δολοφονίες. [...]
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ ΠΗΓΗ : http://www.e-istoria.com/22/by_2012%20(12).html
*********************************************
Ο Όθων Λίμαν φον Σάντερς,
(Otto Liman von Sanders), (1855-1929), περισσότερο γνωστός ως Λίμαν
φον Σάντερς, ήταν Γερμανός στρατηγός, που είχε αναλάβει στρατιωτικός
σύμβουλος και ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του στρατού της Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας κατά
τον Α'
Παγκόσμο Πόλεμο.
Γεννήθηκε στο Στολπ της Πομερανίας το 1855 και
ανήκε σε οικογένεια Πρώσων ευγενών. Εντάχθηκε στον αυτοκρατορικό
γερμανικό στρατό και σύντομα εξελίχθηκε φθάνοντας το βαθμό του
Αντιστράτηγου. Με τον βαθμό αυτό διορίστηκε το 1913 επικεφαλής της
γερμανικής στρατιωτικής αποστολής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με
κύριο σκοπό τον εκσυγχρονισμό και την εκπαίδευση του οθωμανικού
στρατού. Αρχικά αρνήθηκε αλλά τελικά δέχθηκε με τον όρο να ασκεί
«ουσιαστική επιρροή» μέχρι και τη διοίκηση, σύμφωνα με μυστική
διμερή συνθήκη*.
Σημειώνεται ότι εκείνη την εποχή ο οθωμανικός στρατός ήταν ελάχιστα
εκπαιδευμένος, η δε κυβέρνηση διέθετε ελάχιστα κονδύλια γι αυτή και
η στρατιωτική ηγεσία φέρονταν σχετικά ανίκανη ν΄ ανταποκριθεί στις
τότε σύγχρονες στρατιωτικές ανάγκες και εξελίξεις. Όταν ανέλαβε ο
Λίμαν φον Σάντερς αρχικά δεν άσκησε καμία επιρροή. Όταν όμως ο Εμβέρ
Πασάς και
ο Τζεμάλ
Πασάς υπέστησαν
σοβαρές ήττες ανέλαβε ουσιαστικά «εν λευκώ» την γενική
αρχιστρατηγία.
Συγκεκριμένα ο μεν Εμβέρ Πασάς αγνοώντας τις αντίθετες συμβουλές του
Λίμαν για την υπεράσπιση του Καρςκατά
των Ρώσων, υπέστη την μεγαλύτερη ήττα του πολέμου, στη μάχη
της Σαρίκαμης,
με συνέπεια να επιστρέψει στη Κωνσταντινούπολη και
να αναλάβει στρατιωτικός διοικητής αυτής, ο δε Τζεμάλ που
επιχειρούσε προσβολή στη διώρυγα
Σουέζ,
απέτυχε παταγωδώς χωρίς όμως να υποστεί και μεγάλες απώλειες. Μετά
την καταστροφή και των οχυρών των Δαρδανελίων (18
Μαρτίου 1915), από τις ναυτικές δυνάμεις της Αντάντ,
ο ίδιος ο τούρκος αρχιστράτηγος Εμβέρ Πασάς παρέδωσε στον Λίμαν την
αρχιστρατηγία και προστασία της Αυτοκρατορίας μετά την αποδεκτή
εισήγησή του στο Σουλτάνο.
Ο Λίμαν φον Σάντερς όταν ανέλαβε την αρχιστρατηγία του οθωμανικού
στρατού είχε πολύ λίγο χρονικό διάστημα για την ανασυγκρότησή του.
Παρά ταύτα βασίστηκε σε δύο σημαντικές παραμέτρους αφενός στη 5η
Στρατιά που συγκροτούνταν από 84.000 καλά εκπαιδευμένους στρατιώτες
χωρισμένους σε 5 μεραρχίες και αφετέρου την ασυγχώρητα στα
στρατιωτικά δεδομένα λανθασμένη στρατηγική των συμμάχων, τόσο κατά
ξηρά όσο και κατά θάλασσα, από την οποία και αποδείχθηκε η κακή
ηγεσία τους.
Στις 23
Απριλίου ξεκίνησε
η εκστρατεία
των Δαρδανελίων.
Μία από τις αποφάσεις του Λίμαν ήταν αφενός η προώθηση και
τοποθέτηση του 'Μουσταφά Κεμάλ (του
γνωστού αργότερα με το παρωνύμιο Ατατίουρκ),
διοικητή του 19ου συντάγματος κατά της γραμμής μετώπου του
εκστρατευτικού σώματος των Αυστραλο-Νεοζηλανδών όπου καθηλώνοντάς
τους για πέντε μήνες επέφερε τελικά πύρρειο
νίκη,
αλλά και επιτυγχάνοντας στο διάστημα αυτό (Απρίλιος – Νοέμβριος
1915) την πλήρη εκκένωση της περιοχής, που περιλαμβάνονταν και
εκτοπισμοί Ελλήνων και Αρμενίων. Παρά την τότε μεγάλη καταστροφή των
συμμάχων, προσπάθησε η Αγγλία μια ακόμη επιχείρηση απόβασης στον όρμο
Σουβλάς(Κουτσούκ
Αναφάρτ), στις 6
Αυγούστου του 1915 που
όμως και αυτή υπήρξε ανεπιτυχής και ολέθρια.
Εκτός όμως του Μετώπου των Δαρδανελίων η Οθωμανική Αυτοκρατορία
αντιμετώπιζε την ίδια περίοδο, ακόμα άλλα δύο μέτωπα το Μέτωπο του
Καυκάσου και το Μέτωπο της Μεσοποταμίας και ιδιαίτερα της
Παλαιστίνης. Έτσι ο Λίμαν στράφηκε στο Μέτωπο της Παλαιστίνης. Πριν
όμως μεταβεί εκεί οργάνωσε την από θαλάσσης άμυνα της Μικράς Ασίας.
Μεταξύ των μέτρων που έλαβε τότε ήταν και η διαταγή εκκένωσης
(εκτοπισμού) παράλιων περιοχών από τους Έλληνες με σημαντικότερη την εκκένωση
των Κυδωνιών (1917),
(του Αϊβαλί),
που παρά τις διαμαρτυρίες των εκεί Ελλήνων επιτετραμμένων (πρέσβεων,
οργανώσεων κ.λπ.), καμία αντίδραση δεν υπήρξε εκ μέρους της
ελληνικής κυβέρνησης, που μόνο κατ΄ ευφημισμό και εσωτερική
κατανάλωση αυτοαποκαλούνταν «Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης».
Μετά την ολοκλήρωση της εφαρμογής των σχεδίων άμυνας των
μικρασιατικών ακτών ο Λίμαν ανέλαβε το 1918, τελευταίο έτος του
πολέμου, τη διοίκηση του τουρκικού μετώπου της Παλαιστίνης
περιοριζόμενος μόνο σε αμυντική διάταξη, αναμένοντας την βρετανική
επίθεση. Τελικά αυτή η επίθεση, που εκδηλώθηκε εσκεμμένα με μεγάλη
καθυστέρηση, και τελούσε υπό τον στρατηγό Αλλέντυ, υπήρξε τόσο
αιφνίδια και ορμητική με συνέπεια να επέλθει τεράστιο ρήγμα του
μετώπου με επακόλουθο μεγάλη καταστροφή του τουρκικού στρατού και
σύλληψη πολυαρίθμων αιχμαλώτων μεταξύ των οποίων και ο στρατηγός
Λίμαν ο οποίος μεταφέρθηκε στις φυλακές της Μάλτας.
Μετά το τέλος του πολέμου, τον Φεβρουάριο του 1919 και
ενώ κρατούνταν με προορισμό να δικαστεί για εγκλήματα πολέμου, έξι
μήνες μετά, λόγω μη έγερσης αξιώσεων εκ μέρους και της ελληνικής
κυβέρνησης, αφέθηκε ελεύθερος, παραιτούμενος τον ίδιο χρόνο από τον
γερμανικό στρατό.
Το 1927 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του που συνέγραψε την περίοδο
της αιχμαλωσίας του στη Μάλτα. Δύο χρόνια αργότερα, πέθανε στο Μόναχο,
στις 22
Αυγούστου 1929,
σε ηλικία 74 ετών.
**********